آموزش ساخت DNS خصوصی با رزبری پای در خانه

DNS خصوصی دقیقا چه کاری انجام می دهد؟

DNS در عمل مثل دفترچه تلفن اینترنت است و نام سایت ها را به آدرس های عددی تبدیل می کند. وقتی این سرویس را در خانه اجرا می کنید، دستگاه های متصل به شبکه می توانند از یک مسیر کنترل شده تر برای پرس وجوهای دامنه استفاده کنند. نتیجه آن می تواند نظم بیشتر در شبکه، کنترل بهتر روی فیلترها و کاهش وابستگی به ارائه دهنده های بزرگ باشد.

چه چیزی لازم دارید؟

برای شروع، یک رزبری پای، یک کارت حافظه، برق پایدار، اتصال شبکه و کمی حوصله کافی است. اگر فقط هدف شما حریم خصوصی بیشتر است، لازم نیست سراغ تنظیمات پیچیده بروید؛ یک راه اندازی ساده هم برای کاربر مبتدی قابل انجام است.

مراحل راه اندازی برای کاربران مبتدی

1) سیستم عامل سبک را روی کارت حافظه نصب کنید.
2) رزبری پای را به شبکه وصل کنید و آدرس IP ثابت برای آن در نظر بگیرید.
3) نرم افزار DNS انتخابی را نصب کنید و دامنه های عمومی را از مسیر آن عبور دهید.
4) در روتر خانه، DNS دستگاه ها را به آدرس رزبری پای تغییر دهید.
5) با چند سایت آزمایشی بررسی کنید که پرس وجوها درست پاسخ می گیرند.

در این مرحله بهتر است تغییرات را یکی یکی انجام دهید تا اگر مشکلی پیش آمد، راحت تر بفهمید ایراد از کدام بخش بوده است. این کار برای تازه کارها بسیار مهم است، چون خطاهای شبکه معمولا از تنظیم اشتباه IP یا DNS پیش می آیند.

مزیت های اصلی نسبت به DNS های عمومی

مزیت اول این است که بخشی از کنترل دست خودتان می ماند. مزیت دوم این است که می توانید روی ثبت و پردازش درخواست ها نظارت بیشتری داشته باشید. مزیت سوم هم این است که برای شبکه خانگی، یک پروژه آموزشی واقعی می سازید و با مفاهیم پایه شبکه بهتر آشنا می شوید.

البته DNS خصوصی معجزه نمی کند. اگر دستگاه های شما خودشان ردگیری گسترده داشته باشند، این تغییر فقط یکی از لایه های حفاظت است. به همین دلیل بهتر است آن را کنار به روزرسانی سیستم، استفاده از رمزهای قوی و تنظیمات امنیتی مرورگر ببینید.

اشتباه های رایج و راه حل های ساده

یکی از خطاهای رایج این است که کاربر DNS روتر را عوض می کند اما کش دستگاه ها را پاک نمی کند. در این حالت ممکن است مدتی نتایج قدیمی دیده شود. خطای دیگر، تنظیم نکردن IP ثابت برای رزبری پای است که باعث می شود شبکه پس از ری استارت دچار اختلال شود. همچنین باید مراقب باشید که پورت های مدیریتی را بی دلیل باز نگذارید.

اگر سرعت اینترنت کم شد، لزوما مشکل از خود DNS نیست. گاهی ضعف سخت افزار یا تنظیمات نادرست شبکه باعث کندی می شود. در چنین شرایطی بهتر است ابتدا لاگ ها و اتصال داخلی را بررسی کنید، نه اینکه سریع همه چیز را به سرویس DNS نسبت دهید.